Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2021/5144 K.2022/9053

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 7. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 12.02.2019 tarih ve 2016/906 E. - 2019/67 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi’nce verilen 25.03.2021 tarih ve 2019/1183 E. - 2021/456 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Dava, taraflar arasındaki bayilik sözleşmesi kapsamında kâr mahrumiyeti ve cezai şart alacağı istemine ilişkin olup, ilk derece mahkemesince, kâr mahrumiyeti alacağına ilişkin talebin kabulüne, cezai şart alacağına ilişkin talebin ise reddine karar verilmiş, bu karara karşı davacı tarafça istinaf kanun yoluna başvurulmuş olmakla, bölge adliye mahkemesince, ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak ve yeniden hüküm kurularak davanın kabulü ile 1.000,00.TL kâr mahkumiyeti alacağının dava tarihi olan 19.09.2016 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine ve 49.000,00 TL cezai şart alacağının dava tarihi olan 19.09.2016 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiştir.

HMK'nun 6763 sayılı Kanunun 42'inci maddesi ile değişik 362/1-a maddesi hükmüne göre, Bölge Adliye Mahkemelerinin miktar veya değeri 40.000,00 TL'yi geçmeyen davalara ilişkin verdiği kararlar aleyhine temyiz yoluna başvurulamaz. Bu miktar, HMK'nun Ek 1'inci maddesi uyarınca, Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm tarihi itibarile 78.630.- TL'dir. Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda belirtilen meblağın anılan madde hükmü kapsamında temyiz sınırının altında kaldığı anlaşılmaktadır. Bu durumda, davalı tarafın kesin olan karara yönelik temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir