Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2021/5181 K.2022/9225

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 08.11.2018 tarih ve 2016/1266 E. - 2018/1079 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 43. Hukuk Dairesi’nce verilen 08.04.2021tarih ve 2020/280 E. - 2021/466 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

HMK'nın 6763 sayılı Kanunun 42. maddesi ile değişik 362/1-a maddesi hükmüne göre, Bölge Adliye Mahkemelerinin miktar veya değeri 40.000,00 TL'yi geçmeyen davalara ilişkin verdiği kararlar aleyhine temyiz yoluna başvurulamaz. Bu miktar, HMK'nın Ek 1. maddesi uyarınca, Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm tarihi itibarıyla 78.630,00 TL'dir.

Dava, işçinin rekabet yasağına aykırı davranışı nedeniyle davacının fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 2.000,00 TL cezai şart alacağının davalıdan tahsili talebine ilişkin olup, ayrıca bir bedel belirtilmemiştir. İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiş, karara karşı davacı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusu esastan reddedilmiştir.

Davacı vekili tarafından istinaf kararına karşı temyize başvurulmuşsa da talep edilen cezai şart alacağının dosya kapsamına göre temyiz sınırının altında kaldığı anlaşılmaktadır.

HMK'nın 366. maddesi delaletiyle kıyasen uygulanması gereken aynı Kanunun 346/2. maddesi hükmü uyarınca, kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında Bölge Adliye Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekle birlikte, Yargıtay tarafından da bu yönde karar verilebileceğinden, davacı vekilinin kesin olan karara yönelik temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.