Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2021/8261 K.2022/8953

Taraflar arasında görülen davada Trabzon Asliye Ticaret Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 09.09.2021 tarih ve 2021/309 E. - 2021/375 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı tarafından personele yapılacak promosyon ödemelerine dair yapılan ihalede davalı bankanın sunduğu teklifin toplam 3.000.- TL olduğunu, ihalenin düzenlenmesinden sonra Trabzon İl Sağlık Müdürlüğü bünyesinde geçici statüde görevlendirilen 50 kişilik personel listesinin davalı bankaya gönderilerek ihale şartnamesinin 11. maddesine göre kalan dönem için hesaplanacak promosyon tutarının ilgili personelin hesabına ödenmesinin istenildiğini, bahse konu edilen personellerin maaş, performans, nöbet, harcırah v.b. ödemelerinin davalı banka tarafından yapıldığını,

banka tarafından gönderilen 28/06/2018 tarihli yazıda maaş ödeme sözleşmesinin 13/a maddesinde ek bütçe kapsamında yer alan personelin belirlendiğini, sonradan idare bünyesine dahil olan personelin ek bütçe kapsamında yer almadığını, bu nedenle sözleşmenin 13/a maddesi uyarınca sonradan idare bünyesine dahil olan personelin ek bütçe kapsamında yer almadığı bu nedenle anılan personele promosyon ödemesinin yapılamayacağının bildirildiğini, maaş ödeme sözleşmesinin yürürlük döneminin 15/09/2017-14/09/2021 olup davaya konu olan ve davacı bünyesine sonradan katılan personelin katılma döneminin bu süre içerisine tekabül ettiğini,

sözleşmesinin 2. maddesinde mevcut 2.051 personel sayısından söz edilmekle birlikte devamında her ne şekilde olursa olsun kurum bünyesine dahil olan personelin de otomatik olarak sözleşmeye dahil olacağının belirtilerek personel sayısı bakımından üst sınır konulmadığını,

şartnamesinin 11. maddesinde de promosyon anlaşması yapıldıktan sonra kuruma naklen atamayla gelen personele de promosyon ödemesi yapılması gerektiği ve her bir personel için 2.562,50 TL' den toplam 131.437,50 TL promosyon ödemesi yapması gereken davalının bu ödemeyi yapmayacağını belirttiğini ileri sürerek Türk Borçlar Kanunu' nun 129. maddesi gereği dava dilekçesinde isimleri yazılı lehtarlar lehine hüküm kurulmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı kurumda geçici statüde çalışan personellerin kurum ile yapılan maaş promosyon ödeme sözleşmesinin kapsamında yer almadığını, bu sebeple sözleşme kapsamında yer almayan geçici personel adına davacı kurumun talep ve takip yetkisi bulunmadığını, maaş promosyon sözleşmesi ile davacı kurumda çalışan personellerin promosyon ödemesine hak kazandıklarını, davacı kurumun geçici işçiler adına bu davayı açamayacağını, taraflar arasında düzenlenen şartnamede kurum biriminde sürekli görev yapan kadrolu ve sözleşmeli tüm çalışanlara promosyon ödenmesine karar verildiğini, bu maddede geçici görevli çalışan personelin yer almadığını,

şartnamenin 11. maddesinde de geçici personelin promosyon dışı tutulduğunu, promosyon ödemesi yapılacak personelin müvekkil bankadan maaş almasının esas olduğunu, davaya konu geçici personelin müvekkil bankadan sadece döner sermaye aldığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece Yargıtay 11. Hukuk Dairesi Başkanlığı’ nın 20/04/2021 tarih ve 2020/5607 Esas, 2021/3872 Karar sayılı bozma ilamı ile davanın esasına girilmeden önce davacının sıfat yokluğu nedeni ile davanın reddine karar verilmesi gerektiğinin belirtildiği gerekçesiyle davacının sıfat yokluğu nedeni ile reddine karar verilmiştir. Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir. 1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava, davacının dava dışı personelin maaş promosyonlarının ödenmediği iddiasına dayalı olarak açılan alacak istemine ilişkindir. İlk derece mahkemesince davacının sıfat yokluğu nedeni ile davanın reddine karar verilmiştir. AAÜT 7/2. maddesinde davanın husumet nedeniyle reddi halinde davanın görüldüğü mahkemeye göre Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde yazılı miktarları geçmemek üzere üçüncü kısımda yazılı avukatlık ücretine hükmedileceği düzenlenmiştir.

Mahkemece tarife hükümlerine göre maktu vekalet ücretini geçmemek üzere belirlenecek nispi vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, yanılgıya düşülerek davalı lehine 16.436,56 TL vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmayıp, bu nedenle kararın bozulması gerekmiş ise de yapılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.