Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2021/8513 K.2022/2401

Taraflar arasında görülen davada Konya 1. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 17.02.2021 tarih ve 2020/402 E- 2021/103 K. sayılı kararın davalı ... tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Konya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi'nce verilen 18.06.2021 tarih ve 2021/1065 E- 2021/1424 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin borçlusu olan RMF Petrol Ürünleri Otomotiv İletişim İnşaat ve Turizm Sanayi Ticaret Anonim Şirketi'nin Ticaret Sicili Müdürlüğü'nün 27438 numaralı sicilde kayıtlı olduğunu, şirketin 22.05.2015 tarihinde davalı ... tarafından ticaret sicilinden TTK geçici 7. maddesi gereğince terkin edildiğini, Konya 9. İcra Müdürlüğü’nün 2009/7723 Esas sayılı dosyası ile dava dışı şirket aleyhine icra takibinin halen devam ettiğini, alacakların tahsili için şirketin ihyasının gerektiğini ileri sürerek, RMF Petrol Ürünleri Otom. İlt. İnş. ve Tur. San. Tic. A.Ş.’nin ihyasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ...; ihyası istenen şirketin ticaret sicil kaydının 22/05/2015 tarihinde silindiğini, davanın ise 24/07/2020 tarihinde açıldığını, buna göre 5 yıllık zamanaşımı süresi dolduğunu, davanın usulden reddinin gerektiğini savunmuştur.

İlk derece mahkemesince tüm dosya kapsamına göre; davanın davalılardan RMF Petrol Ürünleri Otomotiv İletişim İnşaat ve Turizm San. Tic. A.Ş.'nin en son yetkilileri yönünden açılmamış sayılmasına, Ticaret Sicil Müdürlüğü yönünden kabulü ile ...'nün 27438 ticaret sicil sırasında kayıtlı iken 6102 sayılı TTK'nın Geçici 7. maddesi gereğince terkin edilmiş olan RMF Petrol Ürünleri Otomotiv İletişim İnşaat ve Turizm San. Tic. A.Ş.'nin ek tasfiye işlemleri için ihyasına ve Konya Ticaret Sicil

Müdürlüğü'ne yeniden tesciline, kararın ...'nce tescil ve ilanına, ihya edilen şirketin, ihya kararının tescili ile diğer ek tasfiye işlemlerinin yapılması için, bu şirketin önceki temsilcileri ..., ... ve ...'in tasfiye memurları olarak tayin edilmesine karar verilmiş, karara karşı davalı ... istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince yapılan istinaf incelemesinde; davalı ... müdürlüğünce ihtarname hazırlandığı ve ihtarnamenin Ticaret Sicil Gazetesi'nin 12 Şubat 2015 tarihinde yayınlandığı, ancak ihyası istenen şirkete veya temsilcisine tebliğ edildiğine ilişkin herhangi bir bilgi belgenin veya tebligat parçasını dosyaya sunulmadığı, şirket temsilcilerine tebligat yapılmadığı, 6102 sayılı TTK'nın geçici 7. maddesinin 1-4.a ve 11. bentleri gereğince terkin işlemi öncesinde yapılması öngörülen ihtarın, öncelikle şirkete ya da yetkilisine tebliğ edilmeksizin doğrudan Ticaret Sicil Gazetesi'nde ilan suretiyle yapılmasının usule aykırı olduğu,

Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 27/04/2021 tarih 2020/6034 Esas 2021/4150 Karar ve 20/04/2021 tarih 2020/6033 Esas 2021/3836 Karar sayılı ilamlarında da belirtildiği gibi, tasfiye memuru atanmasının usul ve yasaya uygun olduğu, davalı ... müdürlüğünün terkinden önceki ihtar ve ilan prosedürünü usulü dairesince uygulamadan terkin işlemini gerçekleştirdiğinden kusurlu olduğundan aleyhine avukatlık ücreti ve yargılama giderleri hükmedilmesinin usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davalı ...'nün istinaf başvuru talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... temyiz etmiştir. İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına ve özellikle terkin sebebine göre ihya kararı verilmesinde isabetsizlik bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.