Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2021/9141 K.2021/7374

Taraflar arasında görülen davada Adana 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 18.12.2020 tarih ve 2014/262 E- 2018/305 K. sayılı ek kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin usulden reddine dair Adana Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi'nce verilen 02.07.2021 tarih ve 2021/423 E- 2021/781 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Dava, tasarım hakkına tecavüzün tespiti, önlenmesi, maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş ve karar 03/11/2020 tarihinde kesinleşmiştir.

Davalı vekili, İlk Derece Mahkemesine başvurarak, mahkemeye teslim ettikleri yevmiye defterlerinin, kurumlar vergisi beyanname suretlerinin, bilgisayar uygulama kaynak kodlarının bulunduğu flash bellek ve cevap dilekçesi ekinde sundukları uygulama bilgisayar programının asıl orijinal CD’sinin iade edilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi, harcın yatırılması şartı ile istenilen delillerin bir suretinin davalı vekiline verilmesine, asıllarının ise davanın esası hakkında etkisi olduğu gerekçesi ile dosyada muhafazasına karar vermiştir.

Davalı vekili bu karara karşı istinaf yoluna başvurmuş ise de, Bölge Adliye Mahkemesince istinafa konu 18.12.2020 tarihli ek kararın uyuşmazlığın çözümüne dair nihai bir karar olmadığı gibi ihtiyati tedbir ve ihtiyati hacze ilişkin de olmadığı gerekçesi ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun usulden reddine kesin olarak karar vermiştir.

Davalı vekili, karara karşı temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

HMK’nun 199. maddesinde; uyuşmazlık konusu vakıaları ispata elverişli yazılı veya basılı metin, senet, çizim, plan, kroki, fotoğraf, film, görüntü veya ses kaydı gibi veriler ile elektronik ortamdaki veriler ve bunlara benzer bilgi taşıyıcıların kanun gereğince belge olarak kabul edildiği, Bölge Adliye Ve Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Cumhuriyet Başsavcılıkları İdarî Ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 260/1-b maddesinde ise; geri verilmesi istenen belgeler ile ilgili hüküm kesinleşmiş olması halinde belgenin tasdikli suret veya fotokopisinin dosyasına konularak aslının ilgilisine verileceği açıkça düzenlenmiştir.

Bu durumda, İlk Derece Mahkemesince davalının iadesini talep ettiği belgelerin suretlerinin dosyada muhafaza edilip asıllarının davalıya iadesine karar verilmesi gerekirken tam aksi yönde bir uygulama ile belge asıllarının dosyada muhafazasına karar verilmesinin kanun ve yönetmeliğe açıkça aykırı olduğu anlaşılmış ise de, bu tür İlk Derece Mahkemesi kararlarının temyizi kabil olmaması sebebiyle kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında Bölge Adliye Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekle birlikte, Yargıtay tarafından da bu yolda karar verilebileceğinden, davalı vekilinin kesin olan karara yönelik temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.