Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2021/9162 K.2022/3057

Taraflar arasında görülen davada Sivas 1. Asliye Hukuk Mahkemesi Mahkemesi’nce verilen 06.02.2018 tarih ve 2016/418 E- 2018/126 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi'nce verilen 07.07.2021 tarih ve 2021/929 E- 2021/1268 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Dava, hizmet bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verildiği, davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine istinaf mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusu kabul edilerek ilk derece mahkemesince önemli delillerin toplanmadığı gerekçesiyle HMK.’nın 353/1-a-6 maddesi uyarınca dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk derece mahkemesinin red kararına karşı istinaf başvurusu yapılmış ve davacı vekilinin istinaf başvurusu kabul edilerek ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, HMK 353/1-a-6. maddesi uyarınca davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren mahkemeye gönderilmesine karar verilmiştir.

HMK. 362/1-g maddesinde; HMK 353. maddenin birinci fıkrasının a bendi kapsamında verilen kararlar hakkında temyiz yoluna başvurulamayacağı düzenlenmiştir.

Bu nedenle Bölge Adliye Mahkemesinin ilk derece mahkemesinin kararına karşı yapılan istinaf başvurusu hakkında verdiği kararın temyizi mümkün olmadığından temyiz dilekçesinin reddi gerekmiştir.