Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2022/3771 K.2022/4988

Taraflar arasında görülen davada Konya 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 19.07.2017 tarih ve 2015/575 E- 2017/573 K. sayılı kararın davacı vekili ve davalılar ... vekili ile ... vekili tarafından istinaf edilmesi, istinaf başvurularının Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddi ve bu kararın da davalılardan ... yönünden bozulmasına ilişkin Dairenin 16.12.2021 tarihli bozma ilamına uyulması sonucu Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi'nce verilen 22.03.2022 tarih ve 2022/291 E- 2022/407 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Dava, 115.000.-TL bedelli bonoda tahrifat yapıldığı iddiası ile menfi tespit istemine ilişkindir.Mahkemece davanın kısmen kabulü ile davacının dava konusu senetten dolayı 100.000.-TL borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.6100 sayılı HMK’nın “Temyiz Edilemeyen Kararlar” başlığını taşıyan 362/1-a maddesiyle, Bölge Adliye Mahkemelerince verilen ve miktar veya değeri 40.000,00 TL’yi geçmeyen davalara ilişkin olarak verilen kararlara karşı temyiz kanun yoluna başvurulamayacağı hüküm altına alınmıştır.

Bu miktar, karar tarihi olan 22/03/2022 tarihi itibariyle 107.090,00 TL’dir. Davalı tarafından kabul edilen miktar yönünden temyize gelmekle anılan miktarın yukarıda yazılı madde hükmüne göre temyiz kesinlik sınırının altında kaldığı anlaşılmaktadır.

6100 sayılı HMK'nın 366. maddesi delaletiyle kıyasen uygulanması gereken aynı Kanunun 346/2. maddesi hükmü uyarınca, kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında Bölge Adliye Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekle birlikte, Yargıtay tarafından da bu yolda karar verilebileceğinden, davalı ... vekilinin davaya ilişkin karara yönelik temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.