Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2022/4295 K.2022/5311

Taraflar arasında görülen davada Ankara 13. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 19.12.2018 tarih ve 2016/817 E- 2018/896 K. sayılı kararın davacı vekili ve davalı Erişsan Beton ve Kum Sanayi A.Ş. vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin esastan reddine-kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi'nce verilen 14.03.2022 tarih ve 2019/1242 E- 2022/343 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Dava, satım sözleşmesinden kaynaklanan toplam 32.416,50 TL bedelin tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, davacı vekili ve davalı Erişsan Beton ve Kum Sanayi A.Ş. vekilinin istinaf talebi üzerine, davalı Erişsan Beton ve Kum Sanayi A.Ş. vekilinin istinaf talebinin kabulü ile istinaf mahkemesince yeniden hüküm kurularak davanın kısmen kabulü ile toplam 30.416,50 TL’nın davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

6100 sayılı HMK’nın “Temyiz Edilemeyen Kararlar” başlığını taşıyan 362/1-a maddesiyle, Bölge Adliye Mahkemelerince verilen ve miktar veya değeri 40.000,00 TL’yi geçmeyen davalara ilişkin olarak verilen kararlara karşı temyiz kanun yoluna başvurulamayacağı hüküm altına alınmıştır. Bu miktar, karar tarihi olan 14/03/2022 tarihi itibariyle 107.090,00 TL’dir.

Davacı vekili tarafından reddedilen miktar yönünden temyize gelmekle anılan miktarın yukarıda yazılı madde hükmüne göre temyiz kesinlik sınırının altında kaldığı anlaşılmaktadır.

6100 sayılı HMK'nın 366. maddesi delaletiyle kıyasen uygulanması gereken aynı Kanun'un 346/2. maddesi hükmü uyarınca, kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında Bölge Adliye Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekle birlikte, Yargıtay tarafından da bu yolda karar verilebileceğinden, davacı vekilinin davaya ilişkin karara yönelik temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.