Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2022/4747 K.2022/5613

Taraflar arasında görülen davada Ankara 12. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 11.10.2019 tarih ve 2018/903 E- 2019/1008 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 23.12.2021 tarih ve 2020/637 E- 2021/1656 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

HMK'nın 6763 sayılı Kanunun 42. maddesi ile değişik 362/1-a maddesi hükmüne göre, Bölge Adliye Mahkemelerinin miktar veya değeri 40.000,00 TL'yi geçmeyen davalara ilişkin verdiği kararlar aleyhine temyiz yoluna başvurulamaz. Bu miktar, HMK'nın Ek 1. maddesi uyarınca, Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm tarihi olan 2021 yılı itibariyle 78.630,00 TL'dir.

Somut uyuşmazlıkta, dava 26.245,38 TL'ye yönelik itirazın iptali istemi ile açılmış, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiş, işbu karara yönelen davalı istinaf istemi Bölge Adliye Mahkemesince kabul edilip İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın 10.000,00 TL üzerinde kabulüne karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı miktarı itibari ile kesin olup, temyiz kabiliyeti bulunamamaktadır. HMK'nın 366. maddesi delaletiyle kıyasen uygulanması gereken aynı Kanunun 346/2. maddesi hükmü uyarınca, kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında Bölge Adliye Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekle birlikte, Yargıtay tarafından da bir karar verilebileceğinden davalı vekilinin temyiz isteminin miktardan reddine karar vermek gerekmiştir.