Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2022/95 K.2022/40

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 9. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 17.07.2017 tarih ve 2014/895 E- 2017/505 K. sayılı kararın davalı ... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 44. Hukuk Dairesi'nce verilen 14.10.2021 tarih ve 2020/392 E- 2021/1154 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine verilen temyiz isteminin reddine dair 29.11.2021 tarihli ek kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla,

dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Dava; bankada bulunan hesabından bilgisi dışında 23.300 Euro çekildiğinden bahisle bu bedelin tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, bu kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine istinaf mahkemesince istinaf isteminin reddine kesin olarak karar verilmiş, bu kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince verilen 29/11/2021 tarihli ek karar ile verilen kararın kesin olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, temyiz kesinlik sınırının yabancı paranın dava tarihindeki (ıslah) efektif satış kuru esas alınarak belirlenmiş olmasına, ek kararın dayandığı gerektirici sebeplere temyiz olunan miktarın 6100 sayılı HMK 362/1 – a maddesinde öngörülen kesinlik sınırları içerisinde bulunmasına göre ek karara yönelik temyiz isteminin reddi ile ek kararın onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

MUHALEFET ŞERHİ

Somut olayda davacı taraf 23.300 Euro’nun tahsilini talep etmiş, mahkemece verilen kabul kararına karşı yapılan istinaf istemi ise istinaf mahkemesince kesin olarak reddedilmiş, temyiz istemi de verilen kararın kesin olduğu gerekçesiyle ek karar ile temyiz talebinin reddine karar verilmiş, bu ek karara karşı temyiz yoluna başvurulmuştur.

Mahkemece verilen karara ilişkin olarak temyiz sınırı belirlenirken adil yargılanma hakkı ve mahkemeye erişim hakkı kapsamında karar tarihindeki kurun göz önüne alınması gerektiği, bu kapsamda dövizin dava tarihindeki değeri esas alınarak miktar yönünden temyiz yolunun kapalı olduğu sonucuna ulaşılmasının yerinde olmadığı ve asıl karara yönelik temyiz isteminin incelenmesi gerektiği kanaatinde olduğumuzdan ek kararın onanmasına dair Dairemiz çoğunluğunun görüşlerine katılmıyoruz.