Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2023/3766 K.2023/6205

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Mahkemece asıl davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı, davalı ve fer'i müdahil TMSF vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Davacı vekili ile davalı banka vekili tarafından Dairece verilen kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; kesinlik, süre ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, karar düzeltme dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı vekili asıl dava dilekçesinde; müvekkilinin 15.11.1999 tarihinde biriktirdiği 65.000,00 Alman markını Egebank A.Ş. Şubesine yatırdığını banka personelinin aldatması ve yönlendirmesi ile paranın off shore hesabına aktarıldığını, banka personelinin hileli yönlendirmesiyle akdin icrasına neden olunduğu için akdin geçerli olmadığını, davalının müvekkilinin zararından sorumlu olduğunu ileri sürerek 65.000,00Alman markı olan alacağının şimdilik 1.000,00 TL'sinin hesabın açıldığı tarih olan 15.11.1999 tarihinden itibaren %25 akdi faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davacı vekili birleşen dava dilekçesinde; aynı gerekçelerle fazlaya ilişkin saklı tuttuğu hakları için 64.000,00 Alman markı karşılığının faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı mevduatından davalı bankanın sorumlu olmadığını, husumetin TMSF'ye yöneltilmesi gerektiğini, davanın zamanaşımına uğradığını savunarak asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile mahkemece önceki kararda asıl dava ile ilgili hüküm kurulmamış olmasına rağmen kararın davacı tarafça temyiz edilmemesi nedeni ile davalı lehine kazanılmış hak oluşturduğu gerekçesiyle asıl davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, davalının mevduatının iradesi sakatlanarak off shore hesabına aktarıldığı, paranın geri ödenmesinden davalı bankanın sorumlu olduğu gerekçesiyle birleşen davanın kısmen kabulü ile 16.650,50 TL'nin 15.11.1999 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili, davalı banka vekili ve fer'i müdahil TMSF vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Yargıtay Kararı

Dairenin 16.01.2023 tarih, 2021/3650 E. ve 2023/256 K. sayılı kararıyla,davacının bankaya 1999 yılında para yatırdığı ve aynı yıl paranın off-shore hesabına aktarıldığı, birleşen davanın ise 2012 yılında 10 yıllık zamanaşımı süresinden sonra açıldığı, bu itibarla birleşen davanın zamanaşımı sebebiyle reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisinin doğru olmadığı gerekçesiyle birleşen davada verilen kararın bozulmasına karar verilmiştir.

V. KARAR DÜZELTME

A. Karar Düzeltme Yoluna Başvuran

Dairenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ile davalı banka vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

B. Karar Düzeltme Sebepleri

1. Davacı vekili; uygulanması gereken ceza zamanaşımı süresinin 22 yıl 6 ay olduğunu ve bu sürenin dolmadığını, kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın düzeltilmesini ve Mahkeme kararının onanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı banka vekili; müvekkilinin malen sorumlu kişi olması sebebiyle ceza zamanaşımına ilişkin değerlendirme yapılmasının somut olaya uygun olmadığını, ayrıca zamanaşımının durmasına ilişkin hükümlerin YİBK tarafından değerlendirilmesine rağmen yeniden ele alınmasının isabetli olmadığını ileri sürerek bu iki hususun bozma ilamının gerekçesinden çıkarılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Asıl ve birleşen dava, off shore hesabına yatırılan paranın iadesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 440 ıncı ve 442 nci maddeleri.

3. Değerlendirme Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekili ile davalı banka vekilinin 1086 sayılı Kanun’un 440 ıncı maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteminin reddi gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle; Davacı vekili ile davalı banka vekilinin karar düzeltme isteminin 1086 sayılı Kanun'un 442 nci maddesi gereğince REDDİNE,

Davalı Banka harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Kanun ile değiştirilen 1086 sayılı Kanun'un 442 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca takdiren 1.581,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davalı Bankadan alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine,

Aşağıda yazılı bakiye 187,55 TL karar düzeltme ret harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen 1086 sayılı Kanun'un 442 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca takdiren 1.581,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyen davacıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine,