Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2023/4906 K.2023/6001

Taraflar arasındaki ticari satım sözleşmesinde ayıp iddiasına dayalı tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiş ve Dairemizin 11.10.2022 tarih, 2021/1950 E. ve 2022/6879 K. sayılı kararıyla bozulmuştur.

Dairemiz bozma kararına İlk Derece Mahkemesince direnilmesi üzerine karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 373 üncü maddesinin beşinci fıkrası gereğince Dairemizce yapılan incelemede;

Dairemizin 11.10.2022 tarih, 2021/1950 E. ve 2022/6879 K. sayılı bozma kararında davaya konu aracın davacı alıcı tarafından 29.04.2014 tarihinde satın alındığı, davanın ise 09.08.2016 tarihinde açıldığı, davalı şirketin garanti veren sıfatıyla garanti sözleşmesi kapsamında araçtaki ayıptan kaynaklanan zarardan garanti süresince sorumlu olduğu, ancak, Mahkemece ayıba karşı tekeffül borcunun ikrar edilmesinin zamanaşımını kesen sebeplerden olduğu,

araçtaki ayıbın öğrenildiği tarih olan 07.03.2016 tarihinde ayıbın zımnen de olsa ikrar edildiğinin kabulü ile zamanaşımının kesilmesi nedeniyle 2 yıllık zamanaşımı süresinin dolmaması nedeniyle zamanaşımı definin reddine karar verilmesinin yerinde olmadığı, zamanaşımını kesen sebeplerin 6098 sayılı Kanun'da sayıldığı, ayıbın varlığının veya ikrarın zamanaşımını kesen nedenler arasında bulunmadığı, öte yandan ayıp ihbar süreleri ile dava zamanaşımı sürelerinin de birbirinden farklı kavramlar olduğu, davacının satılanı ayıplı olarak devretmekte ağır kusurlu olduğunun ispatlanamadığı,

Mahkemece davanın zamanaşımı nedeniyle reddi gerekirken, somut olaya uymayan gerekçelerle yazılı şekilde hüküm kurulmasının doğru olmadığı gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiş olup Dairemiz kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.