Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2023/5530 K.2023/5932

Taraflar arasındaki menfi tespit davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Mahkemece davacı ... hakkında davanın reddine diğer davacı hakkında kesinleşmiş olması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun (1086 sayılı Kanun) 427 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca "Miktar veya değeri 2.190 (İki bin yüz doksan) Türk Lirasını geçmeyen taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar kesindir." 01.01.2023 tarihinden itibaren temyiz kesinlik sınırı 12.950,00 TL’ye yükseltilmiştir.

Dosya içeriğine göre hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar bakiye borç miktarının 10.574,15TL olduğu davacının talebinin 3.500,00 TL asıl, 2.581,28 TL faiz olmak üzere toplam 6.081,28 TL miktarında borçlu olmadığının tespitine ilişkin olup Mahkemenin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 12.950,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün, 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden davacı ... vekilinin temyiz isteminin miktardan reddine karar vermek gerekmiştir.