Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2024/4650 K.2025/3171

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraflarca temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, davacı vekilinin, İlk Derece Mahkemesinin 7.102,63 USD üzerinden kurduğu kısmen kabul hükmünü istinaf etmediği, bu durumda Bölge Adliye Mahkemesince kurulan 6.392,37 USD üzerinden kurulan kabul hükmünde reddedilen ana talebin 710,26 USD olarak değerlendirilmesi gerektiği; yine nihai olarak davalı taraf aleyhine hükmedilen miktarın 6.392,37 USD olduğu, sonuç olarak davacı ve davalının temyize konu ettiği miktarların dava tarihindeki USD efektif satış kuru (6,12TL) üzerinden davacı için 4.346,79 TL, davalı için 39.121,30 TL'ye tekabül ettiği anlaşılmış olup anılan miktarlar Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.