Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2024/791 K.2024/8580

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde;müvekkilinin TÜRKPATENT nezdinde 24, 25, 35. sınıfta tescil edilmek üzere 2019/79659 sayı ile "ILO+şekil" ibareli marka başvurusunda bulunduğunu, başvurunun TÜRKPATENT resmi markalar bülteninde yayınlandığını, davalı şirketin 2019/66182, 2019/51331, 2019/51329, 2019/18045, 2017/05650, 2016/76390, 2015/94138, 2015/94141, 2015/94126, 2017/83169 sayılı ve "...", "... sport", "... sport", "...","...","...", "fio", "fylo", "fılo" ibareli markalarını gerekçe göstererek yaptığı itirazın Markalar Dairesince reddine karar verildiğini,

davalı şirketin bu ret kararına karşı yeniden inceleme taleplerinin bu kez TÜRKPATENT'in 2020-M-7694 sayılı YİDK karan ile nihai olarak kabul edilerek başvurularının reddedildiğini, markaların bütünsel olarak karşılaştırıldıklarında benzer olmadığını, davacının markasında geçen “ILO” ibaresinin davalının markalarında baskın harf olan “F” harfini içermediğini, ayrıca koala, dal, yaprak, güneş gibi başkaca şekil unsurlarını içerdiğini, davacının markasında geçen “ILO” ibaresinin Fince’de anlamının “mutluluk ve neşe” olmasına rağmen davalının markalarında geçen “...” ibaresinin hiçbir dilde bir anlamı olmadığını,

markaların karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını, davalının “...” markasının tanınmışlığının somut uyuşmazlığın çözümünde bir etkisinin olmadığını ileri sürerek, TÜRKPATENT YİDK’nın 2020-M-7694 sayılı kararının iptalini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; davacının markasında şekil unsurunun tali nitelikte olduğunu, esas unsurun “İLO” ibaresi olduğunu, bu ibare ile davalı firmanın markaları arasındaki tek bir harf değişikliğinin karşılaştırılan markaları farklılaştırmaya yetmediğini, davacının markasının “İLO” şeklinde telaffuz edildiğini, davalının markalarının “...” şeklindeki telaffuzlarının da bu açıdan davacının markasına çok benzediğini, taraf markalarının aynı mal ve hizmetlerde kullanılacağını, bu yüzden de karşılaştırılan markalar arasında karıştırılma ihtimalinin bulunduğunu,

ayrıca davalının “...” markalarının tanınmış marka olduğunu ve markalar arasındaki benzerliğin, davacının davalının markalarının tanınmışlığından haksız bir yarar sağlamasına sebep olmasının ihtimal dahilinde olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2.Diğer davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının 2019/79659 numaralı “İLO” markasının davalının tescilli/tanınmış “...” markalarıyla ayırt edilemeyecek kadar benzer bir marka olduğunu, davalının “...” markalarının tüm emtia sınıflarını kapsayacak biçimde tescilli olduğunu, ayrıca davalının “...” markasının TÜRKPATENT tarafından da tanınmışlık statüsünün kabul ve sicile şerh edildiğini, davalının bu markaları ile seri marka yaratma gayesinde olduğunu, davacının marka başvurusunun ise bu seri markaların içine sızarak iltibas yaratabileceğini,

“...” ibaresinin “FİLO” şeklinde okunduğunu ve davacının “İLO” markasının fonetik açıdan da davalının markalarına benzediğini, karşılaştırılan ibarelerdeki sadece tek bir harf değişikliğinin markaları farklılaştırmaya yeter derecede bir değişiklik olmadığını, “...” ibaresinin davacının iddia ettiğinin aksine herhangi bir kelimenin kısaltması olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taraf markalarının görsel ve işitsel olarak ortalama tüketici nezdinde karıştırılabilecek derecede benzer olduğu, mal/hizmet listesi incelendiğinde ise “...” esas unsurlu itiraza mesnet markaların bir kısmında, başvuru konusu markanın mal/hizmet listesindekilerle aynı/aynı tür mal/hizmetlerin de tescilli olduğu, ayrıca itiraza mesnet markaların tanınmış olması nedeniyle bu benzerliğin haksız yararlanmaya neden olabileceği, YİDK kararının hukuka uygun olduğu,

markalar arasında 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 6/1 maddesi anlamında benzerliğin bulunduğu, başvurunun tescili halinde "..." markasının tanınmışlığından haksız yararlanma ihtimalinin ortaya çıkabileceği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile markalar arasında iltibasa yol açacak derecede bir benzerlik olup olmadığının tespitinde her iki markaya konu işaretin, ayırt edici ve baskın unsurları dikkate alınarak bütünü itibariyle görsel, işitsel ve anlamsal olarak bıraktıkları izlenimin esas alınması gerektiği, davalının redde mesnet alınan "..." ve "..." asli unsurlu markaları şekil unsurundan

yoksun birer kelime markası olduğu, markaların hepsinde esas unsur olan “...” ibaresi, yine markaların hepsinde aynı düz yazı

karakterlerinde, büyük ve turuncu renkli harflerle yazıldığı, davacının dava konusu edilen markası ise, şekil, kelime ve renk unsurlarını bir arada ihtiva eden karma bir markadan meydana geldiği, koala figürünün, üzerinde bir de yaprak bulunan bir ağaç dalına tutunmuş halde çizildiği şekil unsuru ve markanın arka planındaki sarı renkli yuvarlak zemin üzerine beyaz

renkli büyük harflerle düz yazı karakterinde yazılmış “ILO” ibaresinden oluştuğu, dava konusu edilen markada kullanılmış olan şekil unsuru, basit bir şekil değil, dikkat çeken/göze batan bir kompozisyon olup markanın arka zeminindeki sarı renkli dairenin içine beyaz harflerle yazılmış “ILO” kelime unsurundan ziyade ön

planda/baskın olarak konuşlandırıldığından, kelime unsurundan daha önce algılandığı, bu nedenle, davacının markasının bir bütün olarak bıraktığı

genel izlenim, tümüne hakim olan görünüş ve ayırıcılığını vurgulayan imajı, bu markada

“ILO” ibaresinin, işaretin bütünleşik kompozisyonunu aşarak ve tek başına ön plana çıkarak esas unsur olarak ele alınmasını mümkün kılmadığı, öte yandan davalının markalarında kullanılan “...” ibaresinin, bilinen bir anlamı olmadığı, davacının markasında geçen “ILO” ibaresinin ise Türkçe’de

bilinen/yerleşik bir anlamı bulunmasa da, bu ibarenin Fince’de “sevinç” anlamına gelmesi ve davacının markasında kullanılan baskın şekil unsurunun tüketici

zihninde yarattığı algı nedeniyle, taraf markalarında “LO” hecesinin markaları görsel, fonetik ve kavramsal açılardan benzer

kılmaya yetmediği, karşılaştırılan işaretlerin bilhassa genel görünümleri itibariyle

birbirlerinden farklı olduğu, söz konusu markalar arasında 6769 sayılı Kanun'un 6/1 maddesi anlamında benzerlik ve karıştırılma ihtimalinin bulunmadığı, tarafların marka işaretleri benzer bulunmadığından, Dairemizce emtia benzerliği ve tanınmışlık yönünden değerlendirme yapılmasına gerek görülmediği, bu durumda, mahkemece dava konusu başvuru ile davalı Şirkete ait redde mesnet marka işaretleri arasında benzerlik bulunmadığı,

bu bağlamda dava konusu YİDK kararının yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru olmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kabulü ile TÜRKPATENT YİDK'in 2020-M-7694 sayılı kararının iptaline, karar verilmiş, karar davalı vekili ile davalı Kurum vekilince ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık, davaya konu YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6769 sayılı Kanun'un 6/1 ve 6/5. maddeleri.

3. Değerlendirme İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine 6100 sayılı Kanun'un 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi aynı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ve 371 inci maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.