Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2025/3195 K.2025/4383

Taraflar arasındaki menfi tespit davasından dolayı yapılan yargılamada İlk Derece Mahkemesince verilen karar ile ihtiyati tedbir talebinin daha önce reddine karar verildiğini, koşullar değişmediğinden bu hususta yeniden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Ara kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun usulden reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi; geçici hukuki korumalar kapsamında kalan ihtiyati tedbir ile ilgili Bölge Adliye Mahkemesinin 07.03.2025 tarihli kararına ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin, geçici hukuki korumalara ilişkin kararları, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 394. maddesinin beşinci fıkrasına göre kesin olup, aynı kanunun 362. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi gereğince temyiz edilemez.

Bu durumda, Bölge Adliye mahkemesinin İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı yapılan istinaf başvurusu hakkında verdiği kararın temyizi mümkün olmadığından, davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.