Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2025/38 K.2025/2449

Taraflar arasında görülen tazminat davasında; davacı vekili bankada bulunan parasının onayı dışında dava dışı kişinin hesabına aktarıldığını ileri sürerek 200.000,00 TL maddi, 50.000,00 TL manevi tazminatın tahsilini talep etmiştir.

İlk derece mahkemesinin 11.10.2018 tarih, 2017/278 E., 2018/460 K. sayılı kararı ile maddi tazminatın kabulüne, manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiş, hüküm, taraf vekillerince istinaf edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin 13.09.2019 tarih, 2019/187 E., 2019/720 K. sayılı kararı ile taraf vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 16.03.2022 tarih 2020/2178 E., 2022/1978 K. sayılı kararı ile denetime elverişli rapor alınması gerektiği gerekçesi ile kararın bozularak kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bozma üzerine İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama neticesinde yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının maddi tazminat talebinin kabulüne, manevi tazminat talebinin ise reddine karar verilmiş, karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre İlk Derece Mahkemesince kabul edilen ve davalı vekilince temyize konu edilen miktar 200.000,00 TL olup, İlk Derece Mahkemesi karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.