Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2011/14501 K.2012/11021

Taksirle yaralama suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 89/4, 62, 53/6, 51/1, 51/3. maddeleri gereğince mahkumiyet,

Taksirle öldürme suçundan sanık hakkında verilen ceza verilmesine yer olmadığına ve mahkumiyete ilişkin hükümler sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına ve oluşa göre, sanık müdafinin, cezanın alt sınırdan verilmesi ve seçenek yaptırımlara çevrilmesi gerektiğine ilişkin; katılanlar vekilinin ise, bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanığın olay tarihinde yönetimindeki aracı ile tam ve asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza neticesinde, aracında bulunan eşi... ile çocukları olan ... ve ...'ın ölümüne, karşı istikametten gelen araçta bulunan katılanlar ile mağdurların da yaralanmasına neden olduğunun anlaşılması karşısında, meydana gelen neticenin ağırlığı ve kusur durumu da gözetilerek,

tek olan eylemi nedeni ile 5237 sayılı TCK'nın 85/2. maddesi esas alınmak sureti ile taksirle öldürme suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken, taksirli hareketi sonucu münhasıran kendisinin kişisel ve ailevi durumu bakımından artık bir cezanın hükmedilmesini gereksiz kılacak derecede mağdur olması söz konusu bulunmayan sanık hakkında TCK'nın 22/6. maddesinin uygulanamayacağı nazara alınmadan ve tek olan eylemin bölünmesinin de mümkün bulunmadığı gözetilmeden, atılı suçtan dolayı eylemin bölünmesi sureti ile sanık hakkında yazılı şekilde hükümler kurulması,