Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2011/2320 K.2011/5584

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozmaya uyulduğu halde, sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesindeki “hükmün açıklanmasının geri bırakılması”na ilişkin düzenlemenin uygulanması konusunda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemiş ise de; sanık müdafiinin son oturumdaki “hükmün açıklanmasının geri bırakılması”na ilişkin düzenlemenin uygulanmaması yönündeki talebi ve 25.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Kanunun 7. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin altıncı fıkrasının sonuna eklenen "Sanığın kabul etmemesi hâlinde, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmez." düzenlemesi gözetilerek, bu husus bozma sebebi yapılmamış.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.12.2005 tarih, 2005/8-155 esas, 2005/164 karar sayılı içtihatında belirtildiği üzere, suç tarihi 2005 yılı itibariyle 765 sayılı TCK'nın 459/2. maddesinde öngörülen adli para cezasının 5252 saylı Kanunun 5. maddesi uyarınca 450,00 YTL'yi geçemeyeceği gözetilerek yapılan uygulamada bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki sanığa hükmolunan temel adli para cezasının suç tarihi itibariyle 489,00 YTL olarak kabul edilmesi gerektiği yönündeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin sanığın kusursuz olduğuna, katılan vekilinin eksik incelemeyle hüküm kurulduğuna ilişkin ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

Sanığa hapisten çevrilen 180,00 TL ile doğrudan verilen 56,00 TL adli para cezalarının 765 sayılı TCK'nın 72. maddesi gereğince içtima ettirildiğinde sonuç adli para cezasının “236,00 TL” yerine “296,00 TL” olarak kabulüyle sanığa fazla ceza tayini,