Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2011/24340 K.2012/18542

Taksirle yaralama suçundan, sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın eylemi neticesinde, katılanın hayati tehlike geçirecek ve vücudunda kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı sabit olduğu halde, temel cezanın asgari hadden uzaklaşılmadan tayin edilmesi aleyhe temyiz olmadığından; sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinde yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin düzenlemenin uygulanıp uygulanmayacağı konusunda bir karar verilmemiş olması da, dosya kapsamına göre, sanığın soruşturma aşamasında katılan ile uzlaşmak istemediğini beyan edip katılanın olay nedeniyle oluşan zararını gidermemesi nedeniyle bozma nedenleri yapılmamıştır.

Mahkumiyet hükmünün gerekçesinde, sanığın tam kusurlu olarak katılanın adli raporda belirtildiği şekilde yaralanmasına neden olduğu belirtildiğinden, tebliğnamedeki, hükmün gerekçeden yoksun olduğu nedeniyle bozma öneren (1) numaralı görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına ve oluşa göre, sanığın, eksik inceleme yapıldığına, fazla ceza verildiğine ve cezasının ertelenmesi gerektiğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Katılanın hayati tehlike geçirmesi nedeniyle sanığın cezası artırılırken 5237 sayılı TCK'nın 89/2-e maddesi uyarınca temel cezanın yarı oranında artırılması yerine bir katı artırılıp sonuç cezanın 2240 TL yerine, 3000 TL olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

2- Takdiri indirim hükümlerinin uygulanması sırasında yasa maddesinin 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesi yerine uygulama yeri olmayan 61. maddesi olarak gösterilmesi, katılanın hayati tehlikenin yanı sıra kemik kırılması da geçirecek şekilde yaralanmasına rağmen uygulama maddesi olan TCK'nın 89/2-b maddesinin gösterilmemesi, ayrıca adli para cezasının tespiti ve taksitlendirilmesi sırasında uygulama maddeleri olan TCK'nın 52/2 ve 52/4. maddelerinin gösterilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün (1) numaralı bendinin hükümden çıkarılarak yerine “1- Sanığın katılana yönelik sübut bulan taksirle yaralama suçundan eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 89/1. maddesi gereğince takdiren 90 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına,

2- Sanığın eylemi sonucu katılanın vücudunda kemik kırılması meydana geldiği ve katılanın kaza nedeniyle yaşamını tehlikeye sokan bir durum oluştuğu anlaşılmakla sanığa verilen cezanın TCK'nın 89/2-b-e maddeleri gereğince yarısı oranında arttırılarak 135 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 3- Sanığa verilen cezanın TCK'nın 62/1. maddesi gereğince takdiren 1/6 oranında indirilerek 112 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına,