Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2011/4791 K.2011/10257

Taksirle yaralama suçundan sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmü sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın üzerine atılı suç uzlaşmaya tabi olup, oluşa ve dosya kapsamına göre, sanık ile katılanlar arasında uzlaşmanın sağlanamadığı, sanığın katılanların zararlarını gidermediği, mahkemece sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesinin uygulanmama gerekçesinde de zararın giderilmediği hususuna değinildiği, bu itibarla sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanamayacağı anlaşılmakla tebliğnamedeki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin eksik araştırma yapıldığına, bilirkişi raporunun doğru olmadığına, karşı tarafın da kusuru bulunduğuna ve takdiri indirim sebebinin uygulanması gerektiğine ilişkin diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay tarihinde, sanığın neden olduğu kaza neticesinde, mağdur ...'ın basit şekilde, mağdur ...'in basit tıbbi müdahale ile iyileşemeyecek şekilde ve mağdur Ayşegül'ün ise hayat fonksiyonlarını 2. dereceden etkileyecek kemik kırığına yol açacak şekilde yaralandıkları, bu şekilde gelişen olayda, sanığın bilirkişi raporuna göre tam kusurlu olmasına ve olayın oluşunda başkaca bir olumsuzluk saptanamadığına göre, 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesinde sayılan cezanın bireyselleştirilmesindeki ölçütler esas alınarak, takdirin yerinde kullanılmasıyla alt ve üst sınır arasında uygun bir belirleme yapılması gerekirken hak ve nasafet kuralları ile orantılılık ilkesine aykırı olarak temel ceza tayin edilirken teşdidin derecesinde yanılgıya düşülerek en üst hadden ceza tayini,