Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2012/1004 K.2012/18989

Taksirle yaralama suçundan, sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında suçun işlendiği zaman diliminin yazılmaması mahallinde giderilebilir eksiklik olarak kabul edilmiş, sanığın UYAP ortamında yapılan sorgulamada geçerli bir sürücü belgesine sahip olduğu tespit edilip sorgulama belgesi dosya içine konulmuştur.

İki kişinin yaralanması ile sonuçlanan kazada temel cezanın doğrudan doğruya 5237 sayılı TCK'nın 89/4. maddesi uyarınca belirlenmesi gerektiği gözetilmeksizin, temel cezanın tayini esnasında, TCK'nın 89/1. maddesi delaletiyle“ ibaresine yer verilmesi sonuca etkili görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- İki sınır arasında temel ceza belirlenirken, cezanın alt ve üst sınırını oluşturan ceza miktarları, suçun işleniş biçimi, kusur durumu, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığının dikkate alınması esas olup, dava konusu olayda sanığın asli kusurlu olmakla birlikte, maddede öngörülen cezanın alt sınırı nazara alınmak suretiyle, adalet, hakkaniyet ve nasafet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden asgari haddin çok üzerinde temel ceza tayini suretiyle teşdidin derecesinde yanılgıya düşülmesi,

2- Hükmolunan hapis cezası adli para cezasına çevrilirken uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK'nın 50/1-a olarak gösterilmesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,