Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2012/10248 K.2013/2390

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü sanığın meskun mahal dışı, otoyol, bölünmüş, tek yönlü, kuru, asfalt, 18 m. genişliğinde, 3 şeritli ve bir de emniyet şeridinin bulunduğu yolda seyir halinde iken önünde aynı yönde seyreden minibüsün sol arka kısmına çarpması şeklinde meydana gelen olayda, sanığın tam kusurlu ve toplam 16 kişinin yaralanmış olması, bunlardan 6 kişinin usulüne uygun şekilde şikayetçi olduğu ve bu kişilerden bir tanesinin hayati tehlike geçirecek, yüzde sabit iz ve vücudunda hayat fonksiyonlarını 4. derecede etkileyecek kırık oluşacak, duyularından birinin işlevinin yitirilmesine ve duyularından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına neden olacak şekilde yaralandığı da göz önünde bulundurulduğunda tebliğnamedeki bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin, eksik inceleme yapıldığına, cezanın erteleme ve paraya çevirme red gerekçelerine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" ve (f) bendinde yer alan ''failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı'' kıstaslarının uygulanamayacağı dikkate alınmadan, temel cezanın belirlenmesinde "sanığın kastının yoğunluğu ve suç saikinin"'gerekçe olarak gösterilmesi,