Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2012/10306 K.2013/1538

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın meskun mahal, hafif iniş eğimli yolda sevk ve idaresindeki kamyonu ile seyir halinde iken direksiyon hakimiyetini kaybederek orta refüj boşluğundan karşı yol bölümüne geçerek karşı yönden gelmekte olan sürücü ... yönetimindeki otomobil ile çarpışması sonucu bir kişinin vücudunda hayat fonksiyonlarını 2.(orta) derecede etkileyecek kırık oluşacak, bir kişinin de basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı olayda, iki sınır arasında temel ceza belirlenirken, suçun işleniş biçimi, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, mağdurların yaralanmalarının niteliği,

maddede öngörülen cezanın alt ve üst sınırı nazara alınmak suretiyle, adalet, hakkaniyet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında en üst hadden temel ceza tayin edilerek, teşdidin derecesinde yanılgıya düşülmek suretiyle fazla ceza tayini,

5237 sayılı TCK'nın 50/4. maddesinin sanık hakkında uygulanıp uygulanmamasına karar verilirken, sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlık ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılması gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında ''suçun işlenmesindeki özellikler ve tamamen kusurlu olması'' şeklindeki; yetersiz ve yasal olmayan gerekçelerle sanığa hükmolunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmemesine karar verilmesi,