Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2012/11386 K.2013/2090

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Arkadaşı ölen sanığın manevi olarak zarar gördüğü ve üzüntü yaşadığı kabul edilmesi gerekir ise de, yaşadığı üzüntünün münhasıran kişisel ve ailevi durumu bakımından artık bir cezanın hükmedilmesini gereksiz kılacak derecede mağdur olmasına yol açmadığı, asıl mağduriyeti ölenin ailesinin yaşadığı anlaşıldığından TCK'nın 22/6. maddesinin uygulanma şartlarının oluşmadığı gözetilmeksizin anılan madde uyarınca cezada indirim yapılması aleyhe temyiz bulunmadığından;

sanık hakkında TCK'nın 85/1 ve 22/3. maddelerinin tatbiki suretiyle belirlenen 5 yıl 4 ay hapis cezasından TCK'nın 22/6. maddesi uyarınca 1/2 oranında indirim yapılırken cezanın 2 yıl 8 ay yerine 2 yıl 8 ay 2 gün olarak belirlenmesi, bu ceza üzerinden TCK'nın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında yapılan indirimle bulunan netice cezanın 2 yıl 2 ay 20 gün olarak doğru hesaplanması sebebiyle sonuca etkili görülmediğinden bozma konusu yapılmamış; sanığın olay sonrası hastane polisine aracı kullanan kişi olarak ... isimli arkadaşının ismini vermesi,

hastane polisinin adı geçen şahsı sanıkla yüzleştirmesi sonrası bu defa aracı kendisinin kullandığını ifade etmesi ve keyfiyetin dosyada mevcut 16.11.2007 tarihli tutanakla belgelenmesi; sanığı olay sonrası aracın ön sağ koltuğunda oturur şekilde gören tanıkların, sanığın kolluk görevlilerince alınan 16.11.2007 tarihli beyanında ifade ettiği üzere olaydan çok sonra,

sanığın yola çıkıp yardım edecek kimseye rastlamaması sebebiyle tekrar olay mahalline dönmesinden sonra olay yerine intikal ettikleri gözetildiğinde beyanlarının aracı süren kişiyi belirleme konusunda delil niteliği taşımadığı anlaşıldığından tebliğnamede sanığın beraati gerektiğinden bahisle bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.