KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2012/11509 E., 2013/2086 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 23 Ocak 2013
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suç
- Taksirle Yaralama
- Hüküm
- TCK'nın 89/1, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkûmiyet
Karar Metni
312 kelime·2 dk okuma
Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Gerekçeli karar başlığında CMK’nın 232/2-c maddesi uyarınca suçun işlendiği zaman diliminin gösterilmemesi mahallinde tamamlanabilir eksiklik olarak kabul edilmiştir. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, mahalli Cumhuriyet savcısının sair nedenlere ilişkin, sanığın süre tutum dilekçesinde belirttiği herhangi bir nedene dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;
1-Mağdurun tüm aşamalarda, ... sürücüsünün bir bayan olduğunu ve bayanın kaza sonrası aracın sürücü koltuğundan yan yolcu koltuğuna geçtiğini istikrarlı olarak ifade etmesi, kaza anında aracı kullandığını ifade eden sanığın, yanında eşi ...'un bulunduğunu belirtmesi karşısında, olay öncesi tanışmayan ve aralarında herhangi bir husumet bulunmayan taraflardan, mağdurun, suçu işlemediğini bildiği halde sanığın eşine suç isnadında bulunmasını gerektiren herhangi bir neden bulunmadığı gibi bu konuda bir menfaatinin de olmadığı gözetildiğinde, soruşturma aşamasında mağdurla yüzleştirilmeyen sanığın eşi ...'un,
kovuşturma safhasında da duruşmaya çağrılarak dinlenmediği, adı geçen şahsa ait fotoğrafların sanığa gösterilerek suç tarihinde aracı kullananın bu kişi olup olmadığının sorulmadığı anlaşıldığından, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi ve aracı kullanan şahsın sanık olup olmadığının kesin olarak tespit edilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2012/11509, K. 2013/2086, 23 Ocak 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama