Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2012/11991 K.2013/5372

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığa isnat olunan suçun, 5237 sayılı TCK'nın 89. maddesi kapsamında kalıp 5271 sayılı CMK'nın 253 ve 254. maddeleri uyarınca uzlaşmaya tabi olduğu, 07.12.2007 tarihinde mağdura uzlaşma formu imzalatıldığı halde uzlaşma teklifine ilişkin beyanının alınmadığı, sanığın ise mağdurla uzlaşmak istediği ve bir kısım zararlarını giderdiğini beyan ettiği gözetilmeden, sanık ve mağdura uzlaşmanın koşulları ve sonuçları usulüne uygun olarak açıklanıp bildirilmeden yargılamaya devamla yazılı biçimde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

1- Olay tarihinde sanığın sevk ve idaresindeki ticari taksiyle meskun mahalde gündüz saatlerinde tek yönlü ıslak yolda orta refüjden kontrolsüz olarak sol taraftaki tali yola girmek isterken karşı yönden gelen motosikletli mağdura aracının ön tarafıyla çarparak nitelikli yaralanmasına neden olduğu olayda, sanığın mağdurla uzlaşmak istediğini ve bir kısım zararlarını giderdiğini beyan etmesi,

mağdurun da aynı şekilde ikrarla sanığın kendisine 500 TL civarında platin parası ödemesi yaptığını belirtmesi karşısında suçun işlenmesi sonucu sanık tarafından giderilmesi gerekli maddi zarar miktarının mağdurdan sorularak veya mahkemenin yapacağı basit bir araştırma ile belirlenecek miktarı ödemesi için sanığa imkan tanınmasından sonra sonucuna göre hüküm kurulması yerine,

taraflara bu imkan tanınmadan ve giderilen zarar miktarı da dikkate alınmadan hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesindeki “hükmün açıklanmasının geri bırakılması”na ilişkin düzenlemenin sanık hakkında uygulanıp uygulanmayacağının tartışmasız bırakılması,