Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2012/15643 K.2013/9199

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki otomobille meskun mahalde, gündüzleyin, tali yoldan ana yola kontrolsüzce çıkış yaptığında, ana yolda seyreden ve geçmekte olan motosiklete arka yandan çarparak bir kişinin yaralanmasına neden olması şeklinde gerçekleşen olayda asli kusurlu olup, hükme esas alınan bilirkişi raporunun dosya ve oluşa uygun bulunduğu anlaşılmakla, bilirkişiye yemin yaptırılmaması ise bu oluş ve kabul karşısında sonuca etkili görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncelerine iştirak edilmemiş, adli para cezasının tayininde "gün" yerine "ay"ın esas alınması sonuca etkili görülmediğinden, iki sınır arasında temel ceza belirlenirken;

suçun işleniş biçimi, meydana gelen zararın ağırlığı sanığın asli kusurlu olması nazara alınıp adalet, hakkaniyet ve nasafet kurallarına uygun olarak asgari sınırdan ayrılmak suretiyle makul bir cezaya hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçta kastın yoğunluğu gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,