Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2012/17160 K.2013/9677

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın kullandığı araca ait yolun sağ şeridinden sol şeridine yönelen kavisli 5 m fren izi, 17.11.2009 tarihli bilirkişi raporunda yolda aydınlatma olmasa bile yol kenarındaki petrole ait ışıklandırmanın bulunduğuna dair tespitleri dikkate alındığında, meydana gelen kazada tam kusurlu olduğunun kabülünde ve sanık hakkında TCK'nın 62. maddesinin uygulanmamasında bir isabetsizlik görülmediği, gerekçeler de yeterli görüldüğünden tebliğnamede bu konularda bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

5237 sayılı TCK'nın 50. maddesinin sanık hakkında uygulanıp uygulanmamasına karar verilirken, sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar isabetle değerlendirilip, denetime imkan verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılması gerekirken dosyaya herhangi bir olumsuzluğu yansımayan sanık hakkında dosya kapsamı ile örtüşmeyen kanundaki ifadeler aynen tekrar edilerek ve kanunda yer almayan gerekçelere dayanılıp ve savunması da talimat yoluyla alınan sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nın 50/4. maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Kabule görede;

Tam kusurlu kabul edilen sanık hakkında, iki sınır arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş biçimi, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, maddede öngörülen cezanın alt sınırı da nazara alınmak suretiyle, adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden asgari hadden temel ceza tayin edilerek teşdidin derecesinde yanılgıya düşülmek suretiyle sanık hakkında az ceza tayini,