Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2012/17362 K.2013/9581

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın ceza miktarına, katılan vekilinin TCK'nın 62. maddesinin uygulanmasına ilişkin itirazlarının reddine, ancak;

1-İki sınır arasındaki temel ceza belirlenirken, suçun işleniş biçimi, sanığın asli kusurlu olması, olayda mağdurun vücudunda 2. derece kemik kırığı oluşacak şekilde yaralanması, maddede öngörülen cezanın üst sınırı da nazara alınmak suretiyle adalet, hakkaniyet ve nasafet kurallarına göre uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığa asgari hadden ceza tayini,

2-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesi sırasında, TCK'nın 61/1. maddesinin (f) bendinde yer alan "kastın yoğunluğu" kıstasının gerekçe olarak gösterilmesi,