Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2012/22222 K.2013/8794

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde sanığın sevk ve idaresindeki kamyonet ile seyri sırasında olay mahalli Okul Sokak Kavşağı önüne geldiğinde, yaya geçidi başlangıcından yola giren yaya ...’a çarpması sonucunda, katılanın hayati tehlike geçirdiği, hayati fonksiyonlarını orta (3.) dereceden etkileyen L3 vertabralarda transvers proçes fraktürü, temporal kemikte lineer fraktür oluşacak ve bu nedenle geçirdiği beyin ameliyatı sonrasında temporal kemikte 4x1,2 cm ebadında kraniektomi defekti kalacak şekilde yaralandığı olayda;

ağırlıklı ve asli kusurlu olduğu tespit edilen sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 22/4 ve 61. maddelerine göre temel cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesi şartları dikkate alınarak, temel cezanın tayini sırasında asgari hadden daha fazla uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin, sanığın kusurlu olmadığına, eksik inceleme yapıldığına, temel cezanın teşdiden verilmesi için neden bulunmadığına, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına veya cezanın tecil edilmesine karar verilmesi gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA,