Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2012/22336 K.2012/21802

Taksirle yaralama suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanıklar müdafi tarafından temyiz edilmekle, 5271 sayılı CMK'nın 34/2, 231/2, 232/6 ve 291/1-2 maddeleri uyarınca karar ve hükümlerde, başvurulacak kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, mercii, başvuru şekli, başvurunun başlayacağı zaman ve kanun yollarına başvurmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmediği ve buna ilişkin meşruatlı tebligatın gönderilmediği,

bu sebeple ek kararın kesinleşmesinden söz edilemeyeceği, sanık müdafinin ek karara karşı vermiş olduğu 17/08/2010 tarihli kanun yararına bozma dilekçesinin süresinde verilen temyiz dilekçesi niteliğinde olduğu anlaşılmış olup, sanıklar hakkında kurulan hükmün 765 sayılı TCK'nın gereğince hapis cezasından çevrilme adli para cezası olması itibariyle kesin nitelikte bulunmadığı gözetilerek yapılan incelemede;

Sanıklara isnat edilen ve daha ağır bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan eylem suç tarihinde yürürlükte bulunan ve zamanaşımı bakımından lehe sonuç doğuran 765 sayılı TCK’nın 459/1. maddesinde yaptırıma bağlanmış olup, anılan suç aynı Kanunun 102/4. maddesi uyarınca 5 yıllık zamanaşımına tabidir.

Kesen nedenlerin varlığı halinde süre yeniden işlemekte ise de, bu süre 104/2. maddesi uyarınca en fazla yarı oranında uzayacağından, suç tarihi olan 20/06/2004 tarihinden itibaren 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık zamanaşımı inceleme tarihinden önce gerçekleşmiş olmakla, sanıklar müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, hükmün gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,