Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2012/2537 K.2012/20169

maddeleri uyarınca; erteli mahkûmiyet.

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin bir nedene dayanmayan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanığın sürücü belgesiz araç kullanması dışında başka kural ihlali yaptığına ilişkin iddia ve her hangi bir delil bulunmadığı hususu dikkate alınarak, araç kullanmayı bilmediğinin de iddia edilmemesi karşısında, münhasıran sürücü belgesiz araç kullanma halinin bilinçli taksirin unsurlarını oluşturmadığı gözetilmeden, tayin olunan cezanın 5237 sayılı TCK'nın 22/3. maddesi ile artırılarak bu nedenle fazla ceza tayini,

2) Sanığın tam kusurlu oluşu, suçun işlenmesindeki özellikler ve mağdurda meydana gelen yaralanmanın niteliğine göre; asgari hadden daha fazla oranda ayrılarak ceza tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3) Kabule göre de; 5237 sayılı TCK'nın 53/1-2. maddesindeki hak yoksunluklarının taksirli suçlarda uygulama olanağı bulunmadığı gözetilmeden anılan madde ile hak yoksunluğuna hükmedilmesi,