Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2012/27454 K.2013/15245

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde sanık ile temyize gelmeyen diğer sanığın, adli emanette bulunan suç aletleriyle birlikte kültür varlığı bulmak amacıyla, 20 cm kadar kazı yaptıkları, dolayısıyla eylemlerinin izinsiz kazı yapma suçunu oluşturduğu, her ne kadar kamu davası, define araştırma suçundan açılmış ise de, yargılama esnasında suçun izinsiz kazı yapmak olduğunun anlaşılması karşısında görevsizlik kararı verildiği, görevsizlik kararı üzerine sanığın savunmasının alındığı, mahkemece, her ne kadar “define arama” ibaresi kullanılsa da, anlatımda “kazı yapılan yer” ibaresinin de kullanıldığı,

kazı yapılan yerin ölçüsü dikkate alındığında, suçun teşebbüs aşamsında kaldığının anlaşıldığı, Sivas Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu Müdürlüğü'nün 18.01.2010 tarihli yazısı ve ekindeki inceleme raporu ile suça konu yerin sit alanı olmadığı ve 2863 sayılı Kanun kapsamına girmediğinin bildirilmesi karşısında, 2863 sayılı Kanunun 74/1-2. cümlesinin tatbikinde isabetsizlik görülmeyerek,

tebliğnamede bu yönde bozma öneren görüşe iştirak edilmemiş olup, sanığın tekerrüre esas alınan dosya içerisinde mevcut adli sicil belgesine göre, Reşadiye Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2006/55-88 E.-K. sayılı erteli hapis cezasını içerir ilamının, “kasten yaralama ve tehdit” suçlarına ilişkin olduğunun anlaşılması karşısında, tebliğnamede ilamın taksirli suç olması nedeniyle tekerrür hükmünün uygulanamayacağına ilişkin bozma öneren görüşe de iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak; 5237 sayılı TCK’nın 53/3 maddesi uyarınca sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılmasına karar verilirken, hak yoksunluğu süresinin koşullu salıverilme tarihine kadar olması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının, hak yoksunluğu uygulamasına ilişkin 2. bendinin 4 ve 5. paragraflarının hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine, “5237 sayılı TCK'nın 53/3 maddesi uyarınca, aynı Kanunun 53/1-c maddesinde belirtilen kişisel hak yoksunluğunun,