Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2012/32517 K.2013/22022

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında tayin olunan hürriyeti bağlayıcı cezanın süresi itibariyle erteleme hükmünün uygulanmasına yasal olanak bulunmadığı halde, 4 yıl hapis cezasının ertelenmeme gerekçesi olarak “Sanığın yeniden suç işlemeyeceği kanaatinin oluşmaması” olarak gösterilmesi, fazlalık; gerekçeli karar başlığında CMK’nın 232/2-c maddesi uyarınca suçun işlendiği zaman diliminin gösterilmemesi mahallinde tamamlanabilir eksiklik olarak kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin ceza uygulamasına, ertelemeye, takdiri indirime; katılanlar vekilinin, sanık hakkında az ceza tayin edildiğine, olası kasta, eksik incelemeye, sair nedenlere ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1.) Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

2.) Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve Şanlıurfa 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 26.01.2010 tarih, 2008/435 Esas ve 2010/32 Karar sayılı kararıyla hükmolunan ve temyiz edilmeksizin 10.05.2010 tarihinde kesinleşen, 7 ay 15 gün hapis cezasına ilişkin ilam, tekerrüre esas olduğu ve sanığa 22.07.2010 günlü oturumda TCK'nın 58. maddesinin uygulanma ihtimaline binaen CMK'nın 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı verildiği halde, sanık hakkında TCK'nın 58/6. maddesi gereğince cezanın,

mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve mükerrir sanık hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmemesi suretiyle TCK'nın 58. maddesine aykırı davranılması, Kanuna aykırı olup hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının 2. bendinin ilk paragrafında yer alan “sebep ve saikleri” ibaresinin hükümden çıkarılmasına,