Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2012/3607 K.2012/27670

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 34, 230 ve 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 308/7. maddeleri uyarınca, mahkeme kararında Yargıtay denetimine olanak sağlayacak biçimde 5271 sayılı CMK'nın 230. maddesi uyarınca suç oluşturduğu kabul edilen eylemin gösterilmesi, savunmada ileri sürülen hususlar ile hükme esas alınan ve reddedilen delillerin tartışılıp değerlendirilmesi, yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğu ve sonuca nasıl ulaşıldığının açık olarak gerekçeye yansıtılması gerekirken, bu ilkelere uyulmadan, kazanın oluş şekli ile sanığın suç oluşturduğu kabul edilen eylemi gösterilmemek suretiyle yasal gerekçeden yoksun hüküm kurulması kanuna aykırı;

Kabul ve uygulamaya göre:

1- Sanığın sabit görülen taksirle yaralama suçundan eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 89/1. maddesinde, seçenek cezalardan hapis cezasının alt sınırı 3 ay olduğu halde, hüküm fıkrasında “cezanın asgari haddinden ayrılmayı gerektirir bir neden de bulunmadığı” belirtildikten sonra, temel cezanın 4 ay hapis cezası olarak tayin edilmesi suretiyle hükmün karıştırılması,

2- Taksirle işlenen suçlarda 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinde öngörülen hak yoksunluklarına hükmedilmeyeceğinin gözetilmemesi,