Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2012/5013 K.2012/6574

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkümiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kazada müştekinin kusurlu olduğuna, zararı olduğunu belirtmediğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 34, 230 ve 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 308/7. maddeleri uyarınca, mahkeme kararında Yargıtay denetimine olanak sağlayacak biçimde 5271 sayılı CMK'nın 230. maddesi uyarınca suç oluşturduğu kabul edilen eylemin gösterilmesi, savunmada ileri sürülen hususlar ile hükme esas alınan ve reddedilen delillerin tartışılıp değerlendirilmesi, yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğu ve sonuca nasıl ulaşıldığının açık olarak gerekçeye yansıtılması gerekirken, bu ilkelere uyulmadan, yalnızca 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasının tartışılarak, kazanın oluş şekli ile sanığın suç oluşturduğu kabul edilen eylemi gösterilmemek suretiyle yasal gerekçeden yoksun hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre;

1- Gerekçeli kararın gerekçe kısmında taksirle yaralama yerine trafik güvenliğini tehlikeye sokmak suçundan kamu davasının açıldığının yazılması,

2- Adli para cezası taksitlendirilirken uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK'nın 52/4 yerine aynı yasanın 54 maddesinin gösterilerek 5271 sayılı CMK'nın 232/6 maddesine aykırı davranılması,