Karar metni, Yargıtay Karar Arama kaynağından olduğu gibi aktarılmıştır; metne müdahale edilmemiştir. Kişisel veriler maskelenmiştir. Bu karar için özgün analiz henüz yazılmamıştır.
Karar Metni
12. Ceza Dairesi 2012/6625 E. , 2013/856 K.
"İçtihat Metni"Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi Suç : Taksirle Yaralama Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 2-b-e, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet
Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Hükmün gerekçesinde “Ceza belirlenirken TCK'nın 22/4. maddesi gereğince sanığın kusur durumu ve TCK'nın 61. maddesindeki suçun işleniş biçimi, mağdurun yaralanmasındaki neticenin ağırlığı, suçun işlendiği yer ve zaman gibi ölçütler dikkate alınmıştır” şeklindeki gerekçe karşısında tebliğnamedeki 3 nolu, olayın oluş şekli dosya içerisindeki bilirkişi raporu dikkate alındığında adli tıp kurumundan yeniden rapor aldırılmasına gerek olmadığı anlaşılmakla tebliğnamedeki 2 nolu bozma düşüncelerine iştirak edilmemiştir. Kazayı gören ve buna ilişkin 22.06.2007 tarihli dilekçeyi kolluğa sunan tanık ... hakkında çıkarılan zorla getirme emrine verilen cevapta, şahsın bildirilen adreste ikamet etmesine rağmen görevlilerce gidildiğinde adresin kapalı olması nedeniyle kendisine ulaşılamadığının bildirilmesi karşısında, bu tanığın dinlenmesi için, iletişim vasıtalarından faydalanılması ve yeniden müzekkere yazılarak beyanları tespit edildikten sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiğini gözetilmemesi, Kabule göre de; Sanığın kırmızı ışıkta geçtiği kabul edilmesine rağmen sanık hakkında hükmedilen cezanın TCK'nın 22/3. maddesi gereğince artırılmaması, Kanuna aykırı, sanık müdafii ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 14.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2012/6625, K. 2013/856, 14 Ocak 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama