Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2012/9089 K.2013/2123

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde saat 21.15 sıralarında, 171,02 promil alkollü sanığın sevk ve idaresindeki otomobiliyle seyri sırasında, şerit ihlali yapması üzerine karşı yönden gelen Halfeti İlçe Jandarma Komutanlığı’na ait devriye aracına çarpması neticesinde, iki jandarma erinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı olayda; tam kusurlu olduğu tespit edilen sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 22/4 ve 61. maddelerine göre temel cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesi şartları gözetilmeden, asgari hadden ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, kaza sırasında alkollü olmadığına, kusurunun bulunmadığına, eksik inceleme yapıldığına, beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" kıstası uygulanamayacağı dikkate alınmaksızın, temel cezanın belirlenmesinde gerekçe olarak gösterilmesi,

2) Hükmedilen adli para cezasının taksitlendirilmesi esnasında uygulanan kanun ve maddenin belirtilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,