Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2012/9574 K.2013/7918

Taksirle yaralama suçundan sanıkların mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanıklar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde katılan sürücü Yüksel Osmanoğluları'nın yönetimindeki çekici ve çekiciye takılı dorse ile tek yönlü iki şeritli yolda seyri sırasında olay mahalline geldiğinde, daha önce sağ şeritte kaza yapan araçları fark ettiğinde yolun sol şeridinden geçmek isterken sol şeritte yol içinde bulunan önceden kaza yapmış araçlardan inen sanıklara çarpmamak ve onları ezmemek için tekrar sağ şerite direksiyon kırıp yolun sağındaki sanık ...'nın kaza yapan aracına çarpması sonucunda, dosya içerisindeki Ankara Numune Hastahanesi'nce düzenlenen 27.12.2007 tarihli epikriz ve Çiçekdağı Devlet Hastahanesi'nin 01.04.2008 tarihli raporuna göre,

katılanın hayati tehlike geçirdiği, hayati fonksiyonları ağır dereceden etkileyen sol 3-4-5. kot kırıkları, sağ tibia, sağ femur, sağ asetabulum ve sağ iliak kırıkları nedeniyle ameliyat geçirdiği, yargılama sırasında halen tedavisinin sürmesi ve yatalak olması sebebiyle istinabe mahkemesince ifadesinin alınması ve doktor muayenesi işlemlerinin evinde yapıldığı hususları dikkate alınarak; katılanın kesin raporu aldırıldıktan sonra yaralanmasının duyularından veya organlarından birinin işlevinin yitirilmesi niteliğinde olup olmadığı saptandıktan sonra,

sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi yerine eksik incelemeyle karar verilmesi ile katılanın ağır ve nitelikli şekilde yaralandığı olayda, asli kusurlu olduğu tespit edilen sanıklar hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 22/4 ve 61. maddelerine göre temel cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesi şartları dikkate alınarak, temel cezaların tayini sırasında asgari hadden daha fazla ayrılınması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların, kazada kusurlarının bulunmadığına, cezanın fazla olduğuna, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanıkların cezalarında takdiri indirim yapılırken ve adli para cezasının taksitlendirilmesi sırasında uygulanan kanun ve maddesinin gösterilmemesi ile takdiri indirim oranının belirtilmemesi ve adli gün birimi üzerinden hükmedilen cezaların 5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesi yerine, aynı Kanun'un 50. ve 52. maddelerine göre çevrilmesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2) Yargılama giderinin sanıklardan sebep oldukları oranda alınması gerekirken, birlikte suç işlemeyen sanıklardan müteselsilen tahsiline karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün (1) numaralı fıkrasının (c) bendinin başına "5237 sayılı TCK'nın 62. maddesi gereğince," ve aynı bendin devamındaki "dikkate alınarak" sözcüklerinden sonra gelmek üzere "takdiren 1/6 oranında indirim yapılması suretiyle" ibarelerinin eklenmesine,