Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2012/977 K.2012/23787

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre; yönetimindeki kamyonla önde seyir halindeyken, peşinden gelmekte olan babası ...'nin sevk ve idaresindeki traktörle park halindeki ...'in motosikletine çarpmasının ardından aralarında tartışmaya başladıklarını fark eden sanığın, aracını durdurup, yanlarına gittiği esnada, ...'in kardeşleri olan ..., ... ve ...'in de gelmesiyle çıkan kavgada basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanmasını müteakip, olay mahallinden uzaklaşmak amacıyla kamyonuna binip, aracını çalıştırdığı sırada, ...'in kamyonun yanına gelip, sinkaflı küfürler ederek,

sanığa saldırmak ve gidişine mani olmak için sürücü kapısı tarafına tutunması üzerine, sanığın kendi can güvenliğini korumak için kamyonunu ileri doğru hareket ettirerek köyün çıkışına doğru sürdüğü ve 213 promil alkollü olup, vücut dengesini sağlamakta zorluk çeken ...'in yaklaşık 100 metre ileride kamyondan düşerek başının kaplamaya çarpması sonucu öldüğü olayda; gerek olay yeri inceleme ekibi tarafından hazırlanan 07.03.2007 tarihli suç yerinin incelenmesi raporu, gerek C.Savcısı tarafından düzenlenen olay yeri keşif ve ölü muayene tutanağı içeriğine göre;

sanık sürücünün, ...'i düşürmek için ani patinaj ya da ani duruş yaptığına dair fren izi ve/veya başkaca bir bulgunun bulunmaması karşısında, tebliğnamedeki “sanığın fiilinin, öleni düşürmek için frene bastığı iddialarının da dosya içeriğinde söz konusu olduğu nazara alındığında, olası kast altında adam öldürme suçu niteliğinde olup olmadığını hususunda delilleri takdir ve tartışma görevinin Ağır Ceza Mahkemesinde olduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,” düşüncesiyle bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin bir nedene dayanmayan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

5237 sayılı TCK'nın 50 ve 51. maddelerinin sanık hakkında uygulanıp uygulanmamasına karar verilirken, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar birlikte ve isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılmasının gerektiği gözetilmeden, bir kişinin ölümüyle sonuçlanan kazanın oluşumunda eşit kusurlu kabul edilip, dosya içeriğindeki delillere göre olumsuz bir kişiliği belirlenemeyen ve sabıkası da bulunmayan sanığın,

“fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki hal ve tavırları” olumlu değerlendirilerek cezasında takdiri indirim yapılması ve suçun işleniş biçimine göre cezasının alt sınırdan tayin edilmesi karşısında çelişki oluşturacağı düşünülmeden, “Suçun işleniş şekli, olayda aynen iade ve tazminin mümkün olmaması,

sanığın şahsi ve sosyal hali dikkate alındığında verilen cezanın aynen infazı halinde kanunun amaçladığı uslandırıcı etkinin daha iyi sağlanacağı ve sanık üzerinde daha etkili olacağı konusunda mahkememize tam bir vicdani kanaat geldiğinden” şeklindeki soyut gerekçelerle, sanığa hükmolunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmemesine ve ertelenmemesine karar verilmesi,