Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2012/9816 K.2013/1636

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın bölünmüş yolda sağ şeride park edip, içeriden aracının sol kapısını açtığı sırada, aynı istikamette bisikletle seyreden müştekinin kapıya çarpıp yuvarlanması, yere düşen müştekiye temyize gelmeyen sanık ...'ın idaresindeki aracın çarpması sonucu müştekinin yüzünde sabit iz kalacak şekilde yaralanması şeklinde gerçekleşen olayda; kaza tespit tutanağında sanığın aracın kapısını kontrolsüz şekilde açtığı için kusurlu olduğu belirtilmiş olup, kusurlu olduğu tereddütsüz şekilde anlaşılan sanığın kusur derecesinin tespit edilmesi gerektiğine ilişkin tebliğnamedeki bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından TCK'nın 61/1. maddesinin (f) bendinde yer alan "kastın ağırlığı" kıstası uygulanamayacağından temel cezanın belirlenmesinde gerekçe gösterilmesi,

2- Mersin Adli Tıp Şube Müdürlüğü'nün 03.06.2009 tarihli raporunda müştekinin yüzünde sabit iz kalacak şekilde yaralandığının belirtilmesi karşısında, sanığın temel cezasında TCK'nın 89/2-d bendi gereğince artırım yapılması gerekirken TCK'nın 89/2-b,e bentleri gereğince artırım yapılması,