Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/10434 K.2013/12294

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Tazminat davasının dayanağını teşkil eden Sincan 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/562 Esas, 2011/95 Karar sayılı ve 10.02.2011 tarihli kararın mahkumiyetlerine hükmedilen sanıklarca temyizi üzerine dosyanın 19.04.2011 tarihinde Yargıtay'a gönderildiği ve Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 2013/9134 Esasında kayıtlı olup davacı hakkında verilen beraat hükmüne yönelik temyiz talebi bulunmadığının UYAP ortamından alınan 04.03.2013 tarihli tebliğname ve mahkemenin gerekçeli karar örneğinden anlaşılması karşısında tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, manevi tazminat miktarı belirlenirken objektif bir kriter olmamakla birlikte,

hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar da gözetilmek suretiyle hakkaniyet ölçüsünü aşmayacak bir şekilde, hak ve nasafet kurallarına uygun makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, hükmedilen 2000 TL' nin belirtilen ölçütlere uymayıp az olduğunun gözetilmemesi, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.