Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/11797 K.2013/14160

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin reddi kararı, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 2-b, 22/3, 62/1, 52/2-4. maddeleri uygulanarak verilen 3000 TL adli para cezası kesin hüküm sınırları içinde kalmakta ise de, aynı hükümle birlikte sanığın sürücü belgesinin, TCK'nın 53/6. maddesi uyarınca geri alınmasına da karar verildiğinden hükmün temyiz edilebilir nitelikte olduğu anlaşıldığından, sanığın temyiz isteminin, cezanın miktarı nedeniyle reddine karar verildiği 22.11.2012 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, tebliğnamedeki, ek kararın onanmasını talep eden düşünceye iştirak edilmemiştir.

Sanığın yokluğunda verilen hüküm, sanığa 12.11.2012 tarihinde tebliğ edilmiş ve sanık tarafından süresi geçtikten sonra 21.11.2012 tarihinde temyiz edildiği görülmüş ise de, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.11.2006 tarihli ve 2006/6-123 esas, 2006/229 sayılı ilamında da belirtildiği üzere Anayasa'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri uyarınca karar ve hükümlerde başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin başlangıcı, mercii, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin gerekmesi karşısında,

adli para cezasına ilişkin hükümde başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin başlangıcı, mercii, başvuru şekli belirtilmediği gibi, hükümde sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmesi nedeniyle hükmün temyiz kabiliyeti bulunduğu halde, kesin olduğu belirtilmek suretiyle tarafların yanıltıldığı anlaşılmakla, sanığın temyiz dilekçesini ibraz ettiği tarihin öğrenme tarihi olarak kabul edilmesi gerektiği ve temyizin süresinde yapıldığı kabul edilerek yapılan incelemede;

Tam kusurlu olarak kazaya neden olan sanığın cezasının, alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi gerekirken asgari hadden tespiti aleyhe temyiz olmadığından; 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi uyarınca, bilinçli taksir nedeniyle TCK'nın 22/3. maddesine göre yapılacak artırımın, aynı Kanunun 89/2. maddesindeki artırım nedenlerinden önce uygulanması gerekirken bu hususa uyulmamış olması da, sonuca etkili görülmediğinden bozma nedenleri yapılmamıştır.