Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/12436 K.2014/2641

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

.... Devlet Hastanesi'nin 26.06.2010 tarihli raporu ile müştekinin yaralanmasının, basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek, hayati tehlike geçirecek nitelikte olduğu, yüzde sabit iz ve organ zayıflaması konusunda 8 ay sonra adli tabiplikçe kontrolünün uygun olacağının belirtildiği, mahkemece söz konusu hususlarda kesin rapor alınmadan, TCK'nın 89/2-a maddesi gereğince hüküm tesis edilmesi, müştekinin TCK'nın 89/2-e bendine temas eden, hayati tehlike geçirecek şekilde yaralandığı hususunda kesinlik bulunması karşısında "e" bendi yerine "a" bendinin uygulanması, sonuç ceza değişmediğinden bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun Dairemizce de benimsenen 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "sanığın güttüğü amaç ve saik" kıstası uygulanamayacağından, temel cezanın belirlenmesinde gerekçe gösterilmesi,

2- Adli para cezası taksitlendirilirken, uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6 maddesine muhalefet edilmesi,