Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/12534 K.2013/31303

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde sanığın sevk ve idaresindeki otomobiliyle yol kenarında yürümekte bulunan yaya küçük ...'a çarptığı olayda, her ne kadar sanığın tali kusurlu olduğu kabul ve tespit edilmiş ise de; mağdurun hayati fonksiyonlarını orta (3.) derece etkileyen sağ bimalleor kapalı kırığı oluşacak şekilde yaralanmasının ağır niteliği ile 5237 sayılı TCK'nın 22/4 ve 61. maddelerine göre temel cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesi şartları gözetilerek, temel cezanın asgari hadden uzaklaşılarak tayini gerekirken, eksik cezaya hükmolunması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, olayda kusurunun olmadığına, eksik inceleme ile hüküm verildiğine ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmaması için gerekçe bulunmadığına ilişkin diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendindeki "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

2) Sanık hakkında tayin edilen tam gün birim sayısı üzerinden hükmedilen cezaların 5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesi gerekirken, aynı Kanun'un 52. maddesine göre çevrilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,