Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/1289 K.2013/19347

uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ve müdafinin cezanın oransız olup, eksik araştırma ile hüküm kurulduğuna TCK'nın 51 ve CMK' nın 231. maddelerinin uygulanması gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından TCK'nın 61/1. maddesinin (f) bendinde yer alan "kastın yoğunluğu" kıstası uygulanamayacağından, temel cezanın belirlenmesinde gerekçe gösterilmesi,

2- Katılanın kemik kırığı oluşacak ve hayati tehlike geçirecek biçimde yaralandığının anlaşılması karşısında sanık hakkında tayin edilen temel cezanın TCK'nın 89/2-b-e maddesi uyarınca artırılması gerektiği gözetilmeden anılan kanunun 89/2-b maddesi ile artırılması,

Kanuna aykırı olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, belirtilen hususun yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanığa verilen temel cezanın belirlenmesinde gösterilen diğer gerekçeler yasal ve yeterli olmakla, hüküm fıkrasının birinci paragrafından “kastının yoğunluğuna” ibaresinin çıkartılmasına, hükmün ikinci paragrafında yer alan "89/2-b" ibaresinin çıkartılarak yerine "89/2-b-e" ibaresinin yazılması ve hükümdeki usul ve kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,09.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.