KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2013/13849 E., 2014/5992 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Mart 2014
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Taksirle öldürme
- Hüküm
- TCK'nın 85/1, 62/1, 53/1 maddeleri gereğince mahkûmiyet
Karar Metni
321 kelime·2 dk okuma
Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından sanık lehine temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Olaydan hemen sonra dinlenen tanık ...'un, sanığın alkol koktuğunu, hareketlerinden ve dengesizliğinden alkollü olduğunun anlaşılmakta olduğunu beyan etmesi, sanığın motosikleti kullanmadan önce ölenle birlikte alkol aldıklarını ikrar etmesi ve sanığın imzasının da bulunduğu olay yeri görgü tespit tutanağında kazayı alkolün vermiş olduğu etkiyle dikkatsizlik ve tedbirsizlik sonucu yaptığının ifade edilmesi karşısında sanığın eyleminde bilinçli taksirin unsurlarının oluştuğunun gözetilmemesi ayrıca taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1 ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru,
meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, sanığın tam kusurlu olduğunun mahkemece de kabul edildiği somut olayda, sanığın taksirinin yoğunluğu gözetilerek, alt sınır aşılarak hak ve nasafete uygun bir ceza tayini yerine, asgari hadden ceza tayin edilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kusur durumuna ilişkin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Taksirli suçlarda TCK'nın 53/1. maddesinde yazılı hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2013/13849, K. 2014/5992, 11 Mart 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama