Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/14996 K.2013/19629

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Uzlaşmayı kabul etmeyen ve katılanın zararlarını gidermediği anlaşılan sanık hakkında 5560 sayılı Kanun ile değişik CMK’nın 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına taktiren yer olmadığına dair karar verilmiş olduğundan tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık ile katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda kimin kırmızı ışk ihlali yaptığının belli olmadığının bildirilmesine ve bu hususu aydınlatacak bir delilin dosya içinde bulunmamasına rağmen mahkemece sanığın kırmızı ışık ihlali yaptığının gerekçesiz olarak kabul edildiğinin anlaşılması karşısında; olay yeri ışık düzeni hakkında ilgili merciiden bilgi alınarak, tarafların ve katılanın annesi olan tanık...'ın hazır edilip, keşif yapılmak suretiyle alınacak bilirkişi raporu sonrası karar verilmesi gerektiği gözetilmeyerek eksik inceleme sonucu hüküm kurulması,

2-5237 sayılı TCK'nın 50/2. maddesinde yer alan, “Suç tanımında hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hâllerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adlî para cezasına çevrilmez.” düzenlemesine rağmen sanığa verilen hapis cezasının kanuna aykırı olarak adli para cezasına çevrilmesi,

3-Sanığa ait sürücü belgesinin TCK’nın 53/6. maddesi yerine 2918 sayılı Kanun’un 119. maddesi ile geri alınmasına karar verilmesi,

Kabule göre de;

Sanığın aracı ile sadece araçlara ait trafik ışığının bulunduğu yerden araçlara kırmızı ışığın yanması ve yolun boş olması nedeniyle yaya geçidi çizgilerinin bulunduğu yerden yolun karşısına geçmekte olan katılana çarparak vücudunda hayat fonksiyonlarını 4. derecede etkileyen kemik kırıklarına neden olacak şekilde yaralanmasına neden olduğunun tespit ve kabul edilmesi, tam kusurlu sanığın bilinçli taksir halinde bulunduğunun anlaşılması karşısında; iki sınır arasında temel ceza belirlenirken hakkaniyet kurallarına bağlı kalınması, takdirde yanılgıya düşülmemesi, adalet, hakkaniyet ve nasafet kurallarına uygun makul bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, asgari hadden ceza tayini ile TCK’nın 22/3. maddesi hükmünün sanık hakkında uygulanmaması,