KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2013/15344 E., 2014/5186 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 3 Mart 2014
Karar Metni
279 kelime·1 dk okuma
Tebliğname no : 12 - 2012/164966 Mahkemesi : İstanbul Anadolu 26. (Ümraniye 4.) Asliye Ceza Mahkemesi Tarihi : 21.02.2012 Numarası : 2009/1304-2012/103 Suç : Taksirle Yaralama
Taksirle yaralama suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanık M.. S.. müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin bir nedene dayanmayan, sanık müdafiinin eksik incelemeye, kusura, cezada kusur oranında inceleme yapılmadığına, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;
1- İki sınır arasında temel ceza belirlenirken, suçun işleniş biçimi, sanıkların asli kusurlu oluşu, maddede öngörülen cezanın alt ve üst sınırı, olayda üç kişinin nitelikli yaralandığı nazara alınmak suretiyle, adalet, hakkaniyet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilerek, alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayini gerektiğinin gözetilmemesi,
2- Suçun işlendiği zaman diliminin gerekçeli karar başlığına yazılmaması, kanuna aykırı,
3- Sanıklara atılı taksirle yaralama suçu TCK'nın 89/4. maddesinde hükme bağlanmış olup aynı maddenin 5. fıkrası gereğince 1. fıkrası kapsamı dışında bulunan bilinçli taksir hali hariç şikayete tabi olduğu, bilinçli taksirin uygulanma koşullarının bulunmadığı olay nedeniyle katılan M.. N..'in hüküm tarihinden sonra temyiz aşamasında verdiği 07.12.2012 havale tarihli dilekçesi ve ekindeki sanık M.. S.. müdafii ile aralarında düzenledikleri aynı tarihli sulh sözleşmesiyle şikayetinden vazgeçmesi nedeniyle, sanık M.. S..'ın eyleminin TCK'nın 89/1. maddesi kapsamında kaldığı nazara alınarak sanık M.. S..'ın hukuki durumunun yeniden takdir ve tayininde zorunluluk bulunması,
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2013/15344, K. 2014/5186, 3 Mart 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama